To nie jest wybór między „dobrym” a „złym” trybem, tylko między dwoma różnymi celami pracy systemu. Jeżeli ogrzewanie elektryczne ma dawać przede wszystkim komfort ciepłej posadzki, na przykład w łazience, garderobie albo małej kuchni, najczęściej wybiera się sterowanie czujnikiem podłogowym. Termostat pilnuje wtedy temperatury samej warstwy użytkowej, więc kafelki są przewidywalnie ciepłe. Jeżeli natomiast system ma być pełnoprawnym ogrzewaniem pomieszczenia, wtedy sam czujnik podłogi zwykle nie wystarcza. Regulator powinien patrzeć na temperaturę powietrza, ale równocześnie mieć aktywny limit temperatury podłogi, aby nie dopuścić do przegrzewania okładziny.
W praktyce przy matach i kablach pod płytkami tryb podłogowy sprawdza się bardzo dobrze jako ogrzewanie komfortowe. Przy ogrzewaniu głównym w salonie albo sypialni lepszy jest tryb powietrze + limit podłogi, bo użytkownika interesuje nie tylko ciepło pod stopami, lecz całościowy komfort w pokoju. Przy folii pod panelami limit podłogi jest jeszcze ważniejszy, bo wielu producentów podłóg ogranicza temperaturę powierzchni zwykle w okolice 27–29°C. Samo „dokręcanie” temperatury powietrza bez kontroli temperatury podłogi może tu kolidować z trwałością paneli, winylu lub drewna.
Najczęstszy błąd polega na tym, że użytkownik chce jednocześnie mieć bardzo ciepłą podłogę i bardzo szybko dogrzane pomieszczenie, a ustawia termostat w trybie, który służy tylko jednemu z tych zadań. Skutek jest łatwy do przewidzenia. W trybie podłogowym pokój może nie osiągnąć oczekiwanej temperatury, jeżeli straty ciepła są duże. W trybie powietrznym kafelki mogą pozostawać letnie, bo w powietrzu zrobiono już komfort. Diagnoza polega na tym, aby najpierw odpowiedzieć sobie, czy dana strefa ma być „ciepłą podłogą”, czy „ogrzewaniem pomieszczenia”. Dopiero potem ustawia się tryb pracy, limit temperatury podłogi, harmonogram i ewentualne korekty. Jeśli ktoś ma kominek, duże nasłonecznienie albo klimatyzację, tryb łączony zwykle daje najstabilniejszy efekt.