W wielu instalacjach jest bardzo potrzebny, a przy folii pod panelami praktycznie powinien być traktowany jako obowiązkowy. Limit temperatury podłogi określa maksymalną temperaturę, do której regulator pozwala nagrzać posadzkę. Nawet jeśli pomieszczenie nadal jest chłodne, termostat przerywa albo ogranicza grzanie, gdy podłoga osiąga ustawiony próg. To chroni okładzinę, klej, komfort użytkownika i sam system.
Przy płytkach ceramicznych limit nie zawsze wydaje się potrzebny, bo ceramika dobrze znosi temperaturę. Nadal jednak pomaga uniknąć przegrzewania, szczególnie w łazienkach, małych pomieszczeniach i przy dużej mocy maty. Zbyt gorąca podłoga jest niekomfortowa, zwiększa zużycie energii i może przyspieszać starzenie fug oraz kleju. Przy kablach w wylewce limit pomaga ustabilizować pracę systemu.
Przy panelach, winylu i drewnie limit jest znacznie ważniejszy. Materiały te mają zalecane maksymalne temperatury powierzchni. Ich przekroczenie może prowadzić do odkształceń, szczelin, uszkodzeń zamków albo problemów z gwarancją. Czujnik powietrza nie zabezpiecza przed takim przegrzaniem, ponieważ nie mierzy temperatury bezpośrednio pod okładziną.
Ustawienie limitu powinno wynikać z zaleceń producenta podłogi i systemu grzejnego. Nie należy wybierać wartości maksymalnej tylko dlatego, że termostat na to pozwala. Jeżeli pomieszczenie nie dogrzewa się przy bezpiecznym limicie podłogi, problemem może być zbyt mała moc systemu, zbyt duże straty ciepła albo niewłaściwy dobór ogrzewania. Limit nie jest przeszkodą. Jest informacją, że podłoga doszła do bezpiecznej granicy pracy.