Może zwiększać liczbę potencjalnych problemów z obsługą, ale nie musi pogarszać samego działania ogrzewania. Termostat Wi-Fi ma więcej elektroniki, aplikację, komunikację z routerem i czasem połączenie z chmurą producenta. To oznacza więcej elementów, które mogą sprawiać kłopoty użytkownikowi. Nie znaczy jednak, że mata, kabel albo folia będą przez to grzać gorzej. Sam element grzejny nadal pracuje tak samo, jeśli regulator poprawnie podaje napięcie i kontroluje temperaturę.
Najczęstsze problemy dotyczą konfiguracji sieci, utraty połączenia z aplikacją, synchronizacji czasu albo zmian po aktualizacjach oprogramowania. Użytkownik ma wrażenie, że ogrzewanie jest „awaryjne”, choć lokalnie termostat nadal utrzymuje temperaturę. Rzeczywista awaria zaczyna się wtedy, gdy bez internetu nie da się zmienić podstawowych ustawień albo regulator nie realizuje programu lokalnego. Dlatego dobry termostat Wi-Fi powinien działać również bez połączenia z siecią.
Wi-Fi może też wpływać na temperaturę samego regulatora. Moduł komunikacyjny i zasilacz wydzielają ciepło, dlatego obudowa bywa lekko ciepła. To normalne, o ile nie dochodzi do przegrzewania, resetów albo zapachu nagrzanej izolacji. Przy dużych obciążeniach grzewczych ważniejsze od Wi-Fi jest to, czy strefa nie przekracza 13 A albo 16 A i czy w razie potrzeby zastosowano stycznik.
Wybierając regulator, trzeba patrzeć na funkcje techniczne: zgodność czujnika, limit temperatury podłogi, obciążalność, tryb mieszany i lokalną obsługę. Aplikacja jest wygodą, nie podstawą bezpieczeństwa. Termostat Wi-Fi jest dobrym wyborem dla wielu stref i zmiennego trybu życia, ale prosty model manualny bywa mniej kłopotliwy tam, gdzie oczekuje się wyłącznie stałej temperatury.