Rowek pod czujnik robi się nie po to, żeby „gdzieś schować kabel”, tylko po to, żeby czujnik leżał stabilnie, nie powodował wyboczenia warstw i dawał powtarzalny odczyt. Najbezpieczniej wykonać płytkie zagłębienie oraz trasę na peszel tak, aby główka czujnika po ułożeniu nie wystawała ponad poziom podkładu. W praktyce robi się bruzdę w ścianie pod peszel do termostatu, a w podłodze krótki rowek, który pozwala schować główkę czujnika i kabel bez punktowego nacisku na panel. Sama odpowiedź forumowa „otwornica i dłutko” jest trafna tylko jako technika stolarska. Technicznie ważniejsze jest to, żeby czujnik nie mógł się przesunąć przy układaniu warstwy wykończeniowej, nie leżał luźno i nie został ściśnięty przez zamek panelu. Instrukcja systemowa wskazuje prowadzenie czujnika w peszlu oraz trwałe umiejscowienie jego główki bezpośrednio pod folią w strefie reprezentatywnej cieplnie. Nie wolno wkładać go „byle gdzie” przy ścianie, tuż przy zabudowie albo nad miejscem bez folii, bo wtedy termostat będzie sterował błędnym odczytem. Dobrze zrobiony rowek jest niewidoczny po zamknięciu posadzki, ale ma ogromne znaczenie dla tego, czy podłoga będzie ciepła i jednocześnie nieprzegrzana.